سهیل سبزواری

دکتورعبدالظاهررئیس شورای ملی و رئیس کمیسیون مورتی قانون اساسی قبل ازتکمیل کارکمیسیون بتاریخ 14 می اظهار داشت که مسوده قانون اساسی دربر گیرندۀ یک تغییرفوق العاده درمورد سیاست زبانی میباشد. دکتورظاهر گفت که دو زبان پشتو وفارسی زبان رسمی خواهند بود اما دومی بعد ازاین بنام "دری" یاد خواهد گردید.

درافغانستان دو لهجۀ فارسی مروج است. "فارسی - پهلوی" لهجۀ ایرانی است که بطوروسیعی درافغانستان منحیث زبان ادبی ازقرن 18 بدینسو مورد استعمال میباشد، درحالیکه "دری" مطابق حمایت کنندگان افغان آن، هزاران سال قبل در داخل افغانستان ایجاد و انکشاف نموده است. سلالۀ تاجکها درهرات وغزنی از قرن 9 الی 16 این لهجۀ فارسی را بکارمیبردند. اختلاف برسر زبان که اصلا محصول اختلافات دربین پشتونهای حاکم و اقوام محکوم فارسی زبان میباشد، هنگامی دربین کمیسیون به اوج خود رسید که درماه مارچ یکی ازاعضای پشتون کمیسیون پیشنهاد کرد که درمسوده قانون اساسی ثبت گردد که حکومت موظف است تا درخالص سازی پشتو کارنموده و درجهت کاربرد آن منحیث زبان ملی متعهد گردد. باساس گزارشات، یکی از اعضای ازبک این کمیسیون بعنوان اعتراض جلسه را ترک میگوید، حادثه ایکه باعث ایجاد شک وتردید اقوام غیرپشتون درمورد عدم صداقت شاه و کابینه آن بخاطرایجاد وحدت ملی میگردد (...اپریل 11، 1964).

تبصره: تصویب کلمۀ "دری" منحیث زبان رسمی باید اقوام غیر پشتون را راضی و خوشنود نموده باشد زیرا اظهارات و اشاراتی مبنی براینکه فارسی یک زبان خارجی است، را ازبین میبرد. در واقعیت امر، فارسی زبانان معتقداند که "دری" یک زبان بمراتب قدیمتر نسبت به پشتو بوده و منحیث زبان سلاطین و امپراطورهای افغانستان بکار رفته، درحالیکه پشتو فقط زبان مردمان قبایل کوهی بوده است. این حرکت همچنان نشاندهندۀ پیروزی دیگری برای نیروهای مخالف داود، صدراعظم اسبق است که درزمان رژیم موصوف، باساس گزارش ها، استعمال کلمۀ "دری" دررابطه به فارسی، یک جرم تلقی میگردیده است.

هووارد جی. اشفورد

قونسول سفارت درامورسیاسی))

لینک سند:

سایت سمنگان

عطا، یکتاز چاپلوسی وشادی بازی !

والى بلخ :به کسى اجازه نمى دهم باسخنان خود حکومت را تهديد نمايد!!

کسی نیست از این مست  شمشیر بدست، بپرسد تو چکاره ای این سر زمین هستی؟ توی که نانت را از راه چاپلوسی وپیشکشهای رنگارنگ.. . و زیبا بدست می اوری! وریاستت را مدیون قاچاق تر یاکهای، حمید وقیوم خان هستی ! تویی که مثل عروسک چینی با یک پیچاندن، هرزگاهی بصدا در می ایی  و توطی وار سخنان ارباب نعمتت را تکرار ونیات ضد مردمی ات را برملا می سازی!  تومی توانی فرزندان ترکستان را از زندگی در خانه ای شان منع نمایی و از سخن،تصمیم  وعزم انها جلو گیری نمایی؟ زمستان می گزرد اما سیا هیی ان بروی ذغال وگروپ قاچاق بر عطا باقی حواهد ماند! روزگار شعار  مبارزه با ستم و مطالم ملی را سر می دادید و حال برای تضمین ولایت  کردن وجدان تاریخی خود وارمان ملی مردم را زیر پا می گزارید. اظهارات عطا را بخوانید که چه راحت برای مردم قهرمان ما خط ونشان می کشد. باید به عطا یاد اوری نمایم که هزار بار از ترس شیر بچه های ازبک وهزاره، ازترکستان ومزار فرار کرده وگم شده ایی! عطا! سعی نکن که این بار باز هم فراری شوی چون باید بدانی که فرار اخرینت خواهد بود، اگر چنین شود ابروی برای بر گشتن به ترکستان را هم نداری! روزت چنان سیاه خواهد شد که حمید وقیوم هم  تنها یک لکد، حواله  ات خواهد کرد.این چند سطر به ادبیات مخصوص عطا نوشته شد، چون او زبان دیگر را نمی فهمد. او خونخوار مستی است که، ادبیات یاد شده را اسان تر می فهمد

 نویسنده : نو ا ند یش

عبوردوستم ازهفتخوان رستم

      -----------------------

سیاستگران «اتنوسنتریست» در مقاطع مختلف از تاریخ افغانستان، بازی های ماهرانه ای را در آستین داشته است. وقتی شخصیت های محوری جوامع محروم، در نبرد با استبداد و بیدادگری در پشاپیش مردم شان قامت فراز کرده اند، تمامیت خواهان نیرنگ های از پیش تعبیه شده را به میدان آورده اند. داستان «اکبربای» و«جنرال دوستم» درخط همین توطئه به حرکت آمده است. از همان روزهای نخست ورود اکبربای با عنوان «رئیس شورای ترک تباران» روشن بود که عظمت طلبان قومی، او را در برابر دوستم قرارمی دهد. چون در طی دو دهه، دوستم در تمامی فعل و انفعالات سیاسی و نظامی در افغانستان یک نام با ابهت بوده که در برهه های حساس، نقش تعیین کننده داشته است. اگر داکتر نجیب، در قبال دوستم موعظه گری وتلقینات «سلیمان لایق» و «مانوکی منگل» را نمی پذیرفت و در فرستادن مجدد «جمعه اسک» به مزارشریف عجله نمی کرد، شاید سرنوشت دیگری می داشت. اگر دوستم با مجاهدین کنار نمی آمد، و قوت هایش را علیه رژیم نجیب سوق نمی داد، پیروزی مجاهدین در آن زمان و با آن سرعت، میسر نمی شد. اگرمعاهده سه جانبه ی جبل السراج که از سوی احمدشاه مسعود، استاد مزاری و جنرال دوستم امضا شده بود، نقض نمی گردید، شاید کابل شاهد جنگ های خونین و جنایات هولناک نمی بود و شاید هم جنگ های میان تنظیمی به وقوع نمی پیوست. خلاصه اینکه دوستم در مقاطع مختلف به شیوه دراماتیک در نفس حوادث قرار گرفته و توانسته با درایت کم نظیری مسیر این حوادث را عوض نماید.

ازسوی دیگر دوستم در میان جوامع محروم افغانستان از جمله جوامع ازبک و ترکمن، پایگاه نیرومند اجتماعی دارد. چون دستیابی او به این پایگاه اجتماعی عبور از خط خون و آتش بوده است و او در فرایند مبارزات نظامی و سیاسی خود، تعهد و صداقت خود را به آرمان های مردم محرومش به ثبوت رسانیده است. یعنی دوستم هدایتگری جامعه را به شکل طبیعی بدست آورده و هیچ دم و دستگاهی او را به گونه ای تصنعی بالا نکشیده، بلکه او خود در واقع از هفتخوان رستم گذشته تا حنجره ای برای فریاد عدالتخواهی مردمش باشد. پس «اکبربای ها» و «ملک ها» که به عنوان مخالفان «دوستم» از سوی دست های پنهان و آشکار گزینش شده اند، چه در گذشته و چه در حال، توطئه ای بوده که هر کدام به نوبت خود خواسته اند که وی را از عقب خنجر بزنند. چنانچه عبدالملک، برای شکست دوستم همتبارش، حاضر شد تا مزار شریف را بروی طالبان بگشاید و سرانجام به چشم خود دید که در برابر این خوشخدمتی نه تنها پاداشی نگرفت و اگر رزمنده گان دل از جان گرفته جامعه هزاره نمی بود، در همان صبحدم تسلط طالب، جای «ملک» برفراز دار بود. اما اکنون اکبربای که نام بزرگ شده ای «رئیس شورای ترک تباران» را یدک می کشد، با مصارف گزاف، مهمانی های مجللی را سامان می بخشد و به یقین که پول فراوانی هم توزیع می کند، تا اگر بتواند نقش دوستم را به زیر بکشد و خود در جایگاه او قرار بگیرد. اما فراموش کرده است که دوستم در کوران نبرد آبدیده شده و هدایتگری اجتماعی او محصول سال ها مبارزه و مقاومت جانبازانه اش است. درست گفته اند که او از کارگری آغاز کرده و قدم به قدم با بروز مهارت، جسارت و قاطعیت این نام را بدست آورده است. اگر دوستم فاقد استعداد هدایتگری نظامی و سیاسی می بود، از یک خورد ضابط عادی به یک جنرال مدبر ارتقا نمی کرد. دوستم در حوادث نظامی و سیاسی افغانستان اثرگذارترین شخصیتی بوده  که در برخی مواقع در چرخش دهی حوادث نقش تعیین کننده داشته است. یعنی رشدیافتگی دوستم یک مسیر کاملاً طبیعی داشت و هر شخصیتی که به شکل طبیعی به بلوغ هدایتگری مردم خود برسد، مردمش شکست او را شکست خود و پیروزی او را پیروزی خود می داند. بهتر است که «اکبربای ها» از همان راهی که آمده اند، ازهمان راه برگردند.

در موقعی که کابل در اثر راکت پرانی های گلبدین، به تل آتش و جویبارهای خون تبدیل شده بود و رجزخوانی های اسلام سیاسی هر روز شدت می گرفت و هزاران انسان که در رژیم ساقط شده کار می کردند، از چهارسو در تنگنا قرارگرفته بودند. برخی از آنها به هر شکل که توانستند، خود را با خانواده های شان به مزارشریف، پایگاه هدایتگری دوستم، رسانیدند و از آنجا با اخذ پاسپورت جان شان را نجات دادند که بخش وسیعی از روشنگران جامعه ازهمان طریق هجرت کردند. آیا این را نمی توان به حساب سعه صدر دوستم گذاشت؟ ورنه اگر او به روشنگری و خرد ورزی باور نمی داشت و برای خوشخدمتی مجاهدین می توانست که راه عبور این هزاران سرمایه های فکری و معنوی جامعه را سد نماید.

تمامیت خواهان با محاصره خانه دوستم فکر می کردند که به هدف رسیده اند. اما صدای اعتراض مردم در شمال کشور، لرزه بر ارکان عظمت طلبان انداخت. جوامع محروم خوب می دانند که سر نخ توطئه به کجا وصل است. و این توطئه تنها هدفش دوستم نه، بلکه در یک عصر دیگر اخلاف «محمدگل خان مهمند» می خواهند بار دیگر ماشین استبداد، با چکمه های آهنین اش شمال افغانستان را خورد و خمیر کند. باردیگر «اسحق زی ها» ازبک ها را زنده زنده در آتش بسوزانند. و یا آنها را با غصب زمین های شان در سرزمین خود شان آواره نمایند. و... برای اتنوسنتریست ها و سایر عظمت طلبان قومی، مفهوم باید باشد که دوستم یک گره خوردگی بسیارمحکم با جوامع محروم دارد. هر توطئه که علیه او سازمان داده می شود، توطئه علیه این جوامع است و طبیعتاً با افشای توطئه، مردم از خود واکنش نشان می دهند.

افغانستان روزگار سختی را می گذراند. دبیرکل ناتو نگرانی خود را از وضعیت  افغانستان ابراز داشت و گفت که مقابله با طالبان برای ماموریت ناتو در افغانستان مهمترین چالش است. آیا همین جنرال دوستم نبود که یک سال قبل اعلام داشت که اگر مسئولیت جنگ با طالبان و القاعده به عهده من سپرده شود و امکانات جنگی موجود در اختیار من قرار بگیرد، تا شش ماه دیگر، القاعده و طالبان شکست می خورند و جنگ در افغانستان خاتمه پیدا می کند؟ شاید حتی این رزم آوری دوستم خواب را از چشمان طالبان نکتایی دار ربوده باشد. و با اضافه دلایل دیگر شاید همین رزمجویی دوستم، سبب شده باشد که در نوبت های مختلف علیه او دسایس مختلف راه اندازی می شود. و خداوند میداند که در این کاربردهای پنهانی چه مصارف هنگفتی به خرج می رسد. آخر اینکه جوامع محروم، دیگر در خواب قرون نخسبیده اند، بلکه جنگ سه دهه اخیر با تمام پلشتی ها، جنایات ناشمردنی و خشونت گری های نابخشودنی، یک ثمر بزرگ برای این جوامع داشته است و آن اینکه: برای دستیابی به عدالت ملی و حقوق شهروندی، با یکدیگر همپا حرکت نمایند.

ديپلومات انگليسي به طالبان معاش میداد

روزنامه ويسا چاپ كابل روز يكشنبه نوشت: مايكل سمپل ديپلمات اخراج شده اتحاديه اروپا از افغانستان به يك هزار نفر از جنگجويان طالبان حقوق داده است.

به گزارش ايرنا، به نوشته ويسا اين تبعه انگليسي به هر شبه‌نظامي طالبان  ۲۰۰ دلار و به هر يك از فرماندهان اين گروه ماهانه ۵۰۰ دلار پول پرداخت مي‌كرد.

اين روزنامه در ادامه مي‌نويسد: سمپل از گروه‌هاي طالبان كه‌درهلمند مشغول نبرد با نيروهاي دولتي‌افغان و سربازان آمريكايي بودند، حمايت مي‌كرده است.

به نوشته ويسا، اين كارمند ارشد اتحاديه اروپا كه به زبان اردو، پشتو و فارسي مسلط بود، ريش بلند داشت و كلاه مجاهدين بر سر مي‌گذاشت و كسي فكر نمي‌كرد كه او يك خارجي است.

دولت ۴۰ روز قبل، دو ديپلمات انگليسي و پنج همكار محلي اين دو را به اتهام جاسوسي و كمك مالي به گروه شورشي طالبان بازداشت كرد.

اين‌دوديپلمات انگليسي به رغم درخواست لندن ازكابل مجبوربه‌ترك افغانستان شدند.

پس‌از وقوع اين حادثه روابط لندن و كابل تيره شد و روزنامه دولتي انيس نيز روز شنبه در مقاله‌اي نوشت كه مطبوعات انگليس ، حامد كرزي رييس جمهوري افغانستان را تهديد به مرگ مي‌كنند.

روزنامه ديلي تلگراف چندي قبل نوشته بود: از ۱۰ نفري كه درسه دهه قبل افغانستان را رهبري كردند، چهار نفر كشته شدند و يك نفر هم‌اعدام شد، كرزي بايد در اين كشور فقير از تاريخ گذشته درس گرفته و يا درس بگيرد.

لندن خواستار تقسیم عادلانه وظایف بین کشور های عضو ناتو درافغانستان شد

داگلاس الکساندر وزیر توسعه بین المللی انگلیس  ديروز بار دیگر خواستار تقسیم عادلانه وظایف در نیروهای ناتو مستقر در افغانستان شد.

 به گزارش خبرگزاری فرانسه از لندن داگلاس الکساندر در گفتگویی با شبکه تلویزیونی بی بی سی یک ، با اشاره به مشارکت سی و هشت کشور در ماموریت نیروهای بین المللی برقراری امنیت در افغانستان موسوم به ایساف گفت: به شرکای خود در ناتو به وضوح اعلام کرده ایم تقسیم عادلانه وظایف را نه تنها در مورد شمار سربازان بلکه در خصوص انتخاب محل استقرار نیروها نیز خواستاریم.
کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه امریکا قرار است برای گفتگو با مسئولان انگلیسی از جمله درباره افغانستان به لندن سفر کند.
الکساندر بهبود اوضاع در افغانستان را نبردی بلند مدت توصیف کرد و از ان دسته از کشورهای ناتوکه از اعزام نیرو به مناطق خطرناکتر این کشور خودداری می کنند خواست نقش فعالتری ایفا کنند.
به گفته وزیر انگلیسی ، دس براون وزیر دفاع این کشور نیز در نشست هفته اینده ناتو در ویلنیوس در لیتوانی این موضوع را مطرح خواهد کرد.
هفت هزار و هفتصد سرباز انگلیسی در حال حاضر در افغانستان حضور دارند که بیشترشان در جنوب این کشور که در معرض حملات شورشیان طالبان قرار دارد ، مستقر هستند.
واشنگتن نیز که اعلام کرده است سه هزار نیروی دیگر به افغانستان اعزام می کند از متحدانش خواسته است نیروی بیشتر اعزام کند.
در حال حاضر ایساف چهل و دو هزار سرباز دارد ولی فرماندهان نظامی خواستار اعزام هفت هزار و پانصد نیروی دیگر شده اند

افزایش 64 درصدی خشونت ها در افغانستان

سخنگوی ایساف گفت میزان خشونتها در افغانستان در سال 2007 در مقایسه با سال قبل از آن 64 درصد افزایش یافته بود.

کلودی فوس ديروز در جمع خبرنگاران درکابل با اشاره به خشونتهای فزاینده در سال 2007 در افغانستان ، مدعی شد : به رغم گسترش ناامنی ها در این کشور حوزه فعالیت مخالفان مسلح دولت محدود شده است.
سخنگوی آیساف ادعا کرد : علت محدود شدن ، حوزه فعالیت شورشیان مسلح ، عملیاتهای متعدد نیروهای دولتی و خارجی است . این اظهارات زمانی مطرح شده است که گروههای مخالف مسلح از جمله طالبان اعلام کرده اند که انان در حال سازماندهی صفوف خود برای عملیاتهای مسلحانه در فصل بهار هستند .

درمزارشریف يک مرد ، دو خانم خود را با تيشه کشت

پژواک : يک مرد در ولايت بلخ  دو زن خود را توسط تيشه و با بسيار بيرحمى و قساوت به قتل رساند.
اين واقعۀ دردناک و دلخراش شب یکشنبه در منطقۀ نصرت آباد ناحيۀ  ششم شهر مزار شريف رُخ داده است.  سردار محمد سلطانى قوماندان امنيۀ ولايت بلخ به آژانس خبرى پژواک گفت که سيد خان ٤٠ ساله ، شب یکشنبه معصومه ١٨ ساله و ريزه گل ٢٥ ساله را با ضربات تيشه به قتل رسانده است سلطانى ميگويد که  معصومه نو عروس بود و ريزه گل سه اولاد داشت.
وى علاوه کرد که علت قتل معلوم نيست و سيد خان که باشندۀ اصلى ولايت تخار است توسط پوليس دستگير شده و اعتراف نموده است که دو خانمش را  کشته است.
داکتر ميرويس ربيع رئيس صحت عامۀ  بلخ ميگويد که اجساد دو زن صبح دیروز به شفاخانۀ ولايتى مزار شريف انتقال گرديده و بر سر هر دو زن، ضربات تيشه ديده ميشود.
داکتر ربيع اظهار داشت که در اين اواخر، موارد قتل و قتال  کم شده بود  و چنين يک واقعۀ دلخراش، بعد از مدت زيادى به وقوع پيوسته است.
قرار معلومات اسدالله فياض، يکى از داکتران شفاخانۀ ولايتى مزار شريف  ، سيد خان  شب  گذشته هنگامى که به خانه رفت، شمارى از مهمانان نيز موجود بود، بين وى و دو خانمش  روى کدام موضوعى مشاجره شد و شوهر خانم هايش را که در اتاق ديگر بودند، با ضربات تيشه به قتل رسانيد.
وى افزود:   مغز سر هر دو خانم بيرون شده است.
سيد محمد سامع رئيس کميسيون حقوق بشر  در ولايات شمال با تقبيح اين قتل ها  به آژانس خبرى  پژواک گفت که از محاکم و پوليس ميخواهند که عامل آنرا مجازات کنند.
طبق معلومات وى، چندى قبل، يک زن توسط شوهرش در منطقۀ بابه يادگار مزار شريف با ريسمان خفه شد و به زنده گىاش خاتمه داده شد.
همچنان حدود٦ ماه قبل ،  مردى خانمش را در گذر مارمل مزار شريف سوختاند که بعداً جان سپرد.
اما سامع ميگويد که اين اولين بار است که يک مرد دو خانم خود را با تيشه مى کُشد.
زنان مورد انواع مختلف قتل و خشونت قرار ميگيرند.
در ماه قوس سال جارى ،گوش يک زن در ولايت هرات بعد ازلت وکوب زياد به طور درد آور و تکاندهنده ،ازسوی شوهرش بريده شد .
اين عمل همزمان با تجليل ازروزجهانى حقوق بشر و ادامه نقض حقوق بشربه ويژه نقض حقوق زنان درکشور، صورت گرفته بود.(آریائی)

2008-01-27

کرزى وائی: ما ته د امريکا گوډاگى ويلاى سئ

(هاري لیکنه)

  
ښاغلي کرزي بالاخره اعتراف وکړ چي  خلک هغه ته د امريکا گوډاگى وايي.  هغه د (سي ان ان )سره په يوې اختصاصي مرکې کي چي د جنور ي د مياشتي په ٢٦ نېټه چي  په سويس کي ورسره سوې ده  د يوې پوښتني په جواب کي وايي: " د امريکا حکومت د افغانستان سره مرسته کوي.  که چيري موږ ته د گواډگي خطاب کېږي، او يا که چيري  ماته  پدې خاطر د امريکا د گوډاگى خطاب کېږي چي زه د امريکايانو د مرستو ممنون يم، نو بيا تاسو کولاى سي چي ماته دگوډاگى لقب راکړي."

 د (C N N)په مرکه کي، د ښاغلي کرزي څخه سوال کېږي چي خلک ګمان کوي چي هغه يو کمزورى، بې ادارې، او بې ارادې مشر دى.  مانا دا چي هر څه  چي امريکا ورته وايي هغه يې کوي . په بل عبارت،  نه مستقل نظر لري، نه ماموريت لري، او  نه هم يو عالي ارمان  لري.  ښاغلى کرزى په جواب کي وايي چي هغه حاضر دى چي د امريکا د مرستو او پيسو په بدل کي همدا سپکاوى او توهين ومني.

 که څه هم، د ښاغلي کرزي  همدا اعتراف  د افغان اولس لپاره نهايت  شرم او بې عزتي ده، خو حقيقت همدا دى.  ښاغلى کرزى نه مشر وو او نه به هم هيڅکله د افغانانو مشر سي.  هغه د پردو د لاس اله ده.  هغه د افغان اولس لپاره د شرم او بې عزتۍ  د پزي پېزوان دى.  هغه د امريکا د سياسي فيلسوف، ډېويډ تورو، په قول د بې اصولۍ او شرم په ژوند خوشحاله دى.  په بل عبارت، ښاغلى کرزى اصول او پرنسيپ نلري، نه يې هم  پېژني، او نه  هم ورته ارزښت لري. د هغه لپاره چوکۍ تر هر څه زيات اهميت لري، او د همدې چوکۍ د ساتلو لپاره  کم بخت بش ته،  شارلتان زلمي خليلزاد ته  او  نورو امريکاي عالي رتبه مامورينو ته تل  لاس په نامه ولاړ وي.  لنډه دا چي ښاغلى کرزى د "نه" ويلو جرات نلري. 

د ملي مشر او گوډاگى تر مينځ توپيرونه

د يو ملي مشر لومړى او  مهم خصوصيت مشروعيت دى.  د مشروعيت او اخلاقي نفوذ څخه مطلب  دا دى چي خلک او مشران يې همږغي او همکاري سره ولري، څو په خطرناکه او مرګاني شرايطو کي خلک خپل مشران  پرته له بېري څخه تعقيب کړي، او په  ژوند او مرګ کي د هغوى ملګري وي.  لنډه دا چي خلک د خپل مشر اطاعت وکړي.   له  مشرۍ څخه هدف د يوه   ليډر د پوهي ژورتيا، عقل، صداقت، انسانيت، همت، زړه ورتوب، او دسپلين دى.  مشروعيت يو مشر ته ددې فرصت روکوي چي خپلي پاليسۍ عملي کړي.  ليډر شيپ يو مشر ته ددې موقع ورکوى چي  په خطرناکو او سختو شرايطو کي د  سختو فيصلو  د نيولو په ارتباط ټکنى نوى.  په مقابل کي، يو گوډاگى مدام د مشروعيت او اعتبار  له بحران سره لاس او گريوان وي.   خلک يې اوامر نه مني، احترام ورته نلري، او د خپل ځان يې نه بولي. د کمونستانو، مجاهدينو، طالبانو، او  د کرزي د حکومت په شمول  د اوسني افغاني حکومتونو  لوى مشکل دا دى چي مشران يې په  افغانانو کي رېښې نلري.  په بل عبارت، سياسي ملاتړ يې  د خلکو څخه نه بلکي پر خارجي قواوو باندي تکيه لري.   همدا سبب دى چي په افغانستان کي د ملي  مشرانو سخت کموالى احساسېږي.  افغانان پر اوسني مشرانو باندي اعتماد او باور نلري، او هغوى خپل استازي نه گڼي.

د يوه ملي  او مستقل مشر  يو بل  مهم خصوصيت دا دى چي هغه خپل  خاص او مستقل نظر  لري.  په بل عبارت، د ملي مسايلو په اړه د نظر خاوند وي او کولاى سي چي نور هم  خپل نظر ته معتقد کړي، او يا اقلا د خپلي مفکورې لپاره په کافي اندازه  دلايل  لري.  يو ملي مشر  د خپلي مفکورې دفاع کولاى سي، او د ضرورت په وخت کي د نورو  لپاره  لارښونه کولاى سي.   مشر امر صادروي او خلکو ته يې  ورکوي.  په بل عبارت، خپله تصميم نيسي او  خپله فيصله صادروي.  لنډه دا چي يو ملي مشر د نورو د قانع کولو فکري توان او قدرت لري. 

د يو مشر بل ځانگړى خصوصيت دا دى چي هغه د خپلو خلکو گټي ساتي.  د خپل وطن او خلکو د منافعو دفاع کوي.  همدا سبب وى چي يو واقعي مشر پر خلکو گران وي، د هغه احترام کوي او هغه خپل لارښود گڼي.  په معاصر تاريخ کي، د افغانستان لويه بدمرغي دا ده چي اوسني مشران يې  تر هر څه اول  خپلي گټي په نظر کي لري.  د ځان د گټو لپاره د خلکو منافع قربانوي. 

 د يو لارښود بل ځانگړى خصوصيت دا دى چي هغه د نورو لپاره د الهام منبع وي.  په بل عبارت، نه يوازي خپل خاص نظر لري بلکي نور خلک را پارولاى سي، هغوى ته الهام ور کولاي سي، او لنډه دا چي  په خلکو کي هيلي را پارولاى سي.   مانا دا چي د اړتيا په وخت کي لکه شهباز د نورو پر سرونو گرځي او خلکو ته  د زړه  ډاډ او اطمنان ورکوى.  که چيري خلک د کوم مشکل سره مخامخ سي، ملي قايد او مشر د هغوي د ستونزو لپاره حل لري.  په تاريخ کي، ټولو هغو  مشرانو چي د خپلو خلکو په زړونو کي  يې ځاي او احترام  پيدا کړى دى،  هغوى د بل  چا گوډاگيان نوه.  هغوى د بل مزدوري نده منلې، بلکي هغوى پخپل  فکري قوت او بصيرت د خپل هيواد استقلال، برم، او عزت ساتلى دى.  لنډه داچي هغوى د خارجي قواوو په ملاتړ او مرسته مشري نده تر لاسه کړې، بلکي هغوى د خپلو خلکو په ملاتړ سياسي قدرت تر لاسه کړى دى. 

مشران د خپل مرام او هدف لپاره خطرونه مني.  هغوى له خطرونو څخه بېره نلرى، بلکي د خطرونو مخته ور وځي.  واقعي مشران  د خطرونو سره مقابله کوي او خپلو خلکو ته دا ور زده کوي چي د مشکلاتو سره بايد مبارزه وسي.  په مقابل کي، گوډاگيان له خطر او ريسک څخه ډار ېږي.   همدا علت دى چي ښاغلى کرزى په جار وايي چي د جنگسالارانو دمقابلې توان نلري.     يو ماهر او تکړه  مشر  داسي موضع نيسي چي هغه پکي ماتېدل نلري او هم د خپل دښمن د ماتولو هيڅ  فرصت له لاسه نه ورکوي.   

د يوه عالي  کرکټر د لرونکى  ليډر  يو بل خصوصيت  دا دى چي  د  تکړه  او باکفايته خلکو د پېژندلو قابليت اومهارت لري.   لايق او پاک خلک د ځان ملګري کوي،هغوى ته مسوليت ورکړي، او بيا له هغوى څخه کار او نتيجه وغواړي.  يو مشر د خپلو ملگرو د ارتقا او شهرت څخه ډار نلري، بلکي هڅه کوي چي نېک او قوي ياران ولري ځکه د يوه  غښتلى ټيم د گټلو او سوبي چانس ډېر وي.   هغه مشر چي ښه ياران او سلاکاران ولري، هغه پرمختگ کوي.  په مقابل کي،  هغه مشر چي همدا کار و نه کړي، هغه به ضرور رانسکوره سي.   په هر صورت، يو گوډاگى د قوي او با کرکټرو خلکو څخه کرکه او بېره لري ځکه هغه پر خپل ځان باندي اعتماد نلري.  په بل عبارت، د خپل سيوري څخه ډارېږي، همدا وجه ده چي يو گوډاگى په پردو ځان ساتي.

واقعي او ملي  مشران  تاريخونه  جوړ وي.   په تاريخ کي، واقعي  ليډران  د خپلو اولسونو  توپاني بېړۍ د امن او نجات ساحل ته رسوي.  هغوى په تيارو کي د سباوون زيرى د ځان  سره لري.  د بحرانونو په جريان کي   دهمت او عزم  لمن نه خوشي کوي.    هغوى په  سختيو کي زارۍ او ننواتي  نکوي، بلکي د مشکلاتو مقابلې ته  ور دانګلي.  هغوى د ستونزو څخه شاتګ نکوى.  هغوى د کرزي غوندي د خپلو خلکو په مينځ کي خپل اعتبار او حيثيت له لاسه نوي ورکړي.     واقعي ليډران  د کرزي غوندي  په عام محضر کي لکه ماشوم   نه ژاړي.   بلکي هغوى د زور ورو سره ډغري وهلي او د کمزورو سره شفقت او مرحمت کوي. لنډه دا چي  ملي مشرانو د خپل صلاحيت څخه پوره استفاده کوي.

د ښاغلي کرزي سياسي زده کړه او تجربه د ١٩٨٠ د کلونو په ترڅ کي  په پېښور کي پيل سوه.  هلته ښاغلي کرزي د اصولو، عزت، او  د پرنسيپ د ژوند او سلوک  سره  د ابد لپاره خداى پاماني وکړه.  هغه په پاکستان کي دا زده کړه چي د افغان اولس د استقلال او برم د خرڅلاو لپاره بايد هيځ مقاومت و نکړي.  هغه په پاکستان کي زده کړه چي  که چيري غواړي يو مقام تر لاسه کړي، بايد د "اسفل سفلين" په کتار کي ودرېږي.   د ابن الوقتۍ او مصلحت ماهر و اوسي.   د گوډاگي د کلمې څخه هيڅ  ډار او شرم ونلري،  لکه چي د سي ان ان سره  يې په مرکه کي اعتراف پرې کړى دى.   په بل عبارت، ښاغلي کرزي  د پاکستان  په دسېسو کي سياسي سبق لوستى دى، او همدا سبب دى چي له هغه څخه  د سياسي ابتکار او مېړانى تمه کول يو خوب او يو غولونکى خيال دى او بس.

د ملي ليډرانو  يو لوى خصوصيت سياسي ابتکار دى.   مانا دا چي واقعي مشران کتاب مني، خو خپله هم ابتکار  لري.  هغوى کولاى سي چي په سختو شرايطو کي  او هم د مرگانيو ضربو لاندي  خپل ابتکار وساتي او د خلاصون لاره پيدا کړي.  په مقابل کي، ګوډاگى ابتکار نلري او نه هم د ابتکار د کولو جاغور لري.  ګوډاگى مجبوره دى چي د خپل بادار برېتو ته پوره پام وکړى.  مانا داچي که زلمي خليلزاد د امريکا سفير وي، بايد د شارلتان خليلزاد څخه هر سهار هدايات تر لاسه کړي، او که  ښاغلي ووډ د امريکا سفير وي، بيا نو  پکار ده چي د  ښاغلى ووډ د سلامۍ لپاره هر سهار  ولاړ سي.  په بل عبارت، هيڅکله سياسي ابتکار  بايد  و نه ښودل سي، ځکه امکان لري چي د امر صاحب پر طبيعت باندي بد و لگېږي. 

واقعي مشران هغه کارونه کوي چي د هغوي په گمان صحيح او درست دي.  هغوى پدې باب د هيچا پروا نلري.  هغوى د خپلي ارادې او هوډ خاوندان دى.  په مقابل کي، ګوډاگيان د خپلي ارادې څخه پردي دي، هغوى د فيصلې کولو جوگه ندي.  هغوى لمړى د خپل مرکز سره تماس نيسي، د مرکز نبض ګوري وروسته بيا خپله پاليسي اعلانوي.  همدا وجه ده چي گوډاگيان په سختو شرايطو کي تل  ناکامه وي.  تل يې ارواح ختلې او حواس يې  بايللي وي. د هغوى ژوند د عذاب وي، د شرم وي، او لنډه دا چي د گوډاگي ژوند د بې همتۍ او  سرکوزۍ بېلګه وي.

د پښتو خوږ ژبي شاعر او فيلسوف، غني خان، د گوډاگي او کرزي  په شان مشرانو لپاره يو شعر ويلى دي چي زه يې  دلته کټ مټ را نقولم، او قضاوت خپلو درنو لوستونکو ته خوشي کوم.  والسلام .

                                             ليډر

د کارغه خوله کړه                       ژبه د مار کړه
د چرگي عقل کړه                       زړه د سيار کړه
مرۍ د سپي کړه                        چي ښه غپار کړه
ضد د کچر کړه                           غرور پرې بار کړه
خټه د کلي                                   ډېران د ښار کړه
بيا چرته ړوند                          کولال يو يار کړه
تاله به نوى                                 ليډر تيار کړه

 (هاري - واشنگټن)

پدي اشډاون، خليلزاد، کرزى او سياسي د سيسې

© Copyrigh www.roshanaye.com 2007. All rights reserved

در کمين حمله

پنتاگون و لندن تايمز می خواهند

بهانه kamikazeعملیات

   
بمباران اتمی ژاپن را تداعی کنند

 ميشل شوسودفسکی، تحليلگر سياسی دگرانديش، در جديدترين مقاله خود در سايت "globalresearch" حادثه اخير در تنگه هرمز ميان قايق های تندرو سپاه پاسداران و کشتی های نظامی امريکا را بررسی کرده است.

وی در اين مقاله، عنوان تحريک آميز مجله " London Times, 7. januar 2008 " درباره ماجرای اخير تنگه هرمز،  تحت عنوان"قايق های تندرو ايران قصد عمليات انتحاری را عليه کشتی های امريکائی را داشتند" تفسير کرده و می نويسد که لندن تايمز می خواهد عمليات معروف به " kamikaze" در پايان جنگ دوم جهانی را تداعی کند. عملياتی که بهانه دو حمله اتمی مرگبار امريکا به ژاپن در پايان جنگ دوم جهانی شد. در عمليات kamikaze، خلبان های ژاپنی که اميدی به پيروزی در جنگ نداشتند، دست به عمليات انتحاری عليه کشتی های جنگی امريکا زدند و امريکا همين را بهانه بمباران اتمی ژاپن کرد.

شوسودفسکی سپس با برشمردن امکانات عظيم نظامی ناوگان ها و کشتی های امريکائی مستقر در منطقه و مقايسه آن با قايق های تندرو سپاه پاسداران که بازيچه ای بيش در اين مقايسه نيستند، می پرسد: کدام يک، ديگری را تهديد می کند؟

شوسودفسکی اضافه می کند:

پنج قايق ايرانی بدون داشتن تجهيزات و تکنيک نظامی مدرن متهم شدند که سه ناو جنگی آمريکا را در تنگه هرمز تهديد کرده اند. اين ماجرا همزمان با سفر بوش به منطقه ناگهان در صدر اخبار قرار گرفت و گروهی از تبليغاتچی های پنتاگون تلاش کردند با اين خبر ايران را کشوری مهاجم نشان داده و شبيه ماجرای منجر به بمباران اتمی ژاپن، قايق های ايرانی را تهديدی جدی عليه کشتی های امريکا معرفی کنند.

به راستی قايق های ايرانی از نظر اندازه و توان تسليحاتی و نظامی با کشتی های جنگی آمريکا با قدرت تخريب فوق العاده قابل مقايسه اند؟

3 کشتی آمريکايی که می گويند 5 قايق ايرانی در تنگه هرمز قصد حمله انتحاری به آنها را داشتند عبارتنداز:

کشتی اول مجهز به سيستم رد گيری موشک های هدايت شونده و مجهز به تعداد زيادی موشک کروز مدل تام هاوک.

کشتی دوم نيز علاوه بر موشک های کروز تام هاوک به موشکهای هارپون نيز مجهز است.

کشتی سوم نيز علاوه بر تجهيزات فوق به انواع سکوهای پرتاب مجهز است.

بر خلاف مطالبی که خبرگزاری های غربی پخش کرده اند، اين آمريکاست که بدنبال بهانه ای از ايران، در کمين حمله به اين کشور است.

 http://www.peiknet.com/1386/03DEY/24/page/31KAMI%20N.htm ماخذ:

  گرينويچ - پنج شنبه 24 ژانويه 2008 - 04 بهمن 1386 بی بی سی

مهرنوش ابراهیمی
واشنگتن

نویسندگان این گزارش که تحقیقشان را بر اساس متن رسمی سخنرانی ها و یا مطالب آمده در رسانه ها انجام داده اند، کالین پاول وزیر خارجه وقت آمریکا را با 254 اظهار نظر غلط درباره سلاح های کشتار جمعی و ارتباط عراق و القاعده در صدر این فهرست قرار داده اند.

نویسندگان این گزارش معتقدند دولت آمریکا مقدمه چینی برای رفتن به جنگ علیه حکومت صدام حسین را بر اساس تبلیغات و اطلاعات غلط انجام داده است.

دیک چینی معاون رییس جمهوری، کالین پاول وزیر امور خارجه آمریکا، جورج بوش رییس جمهوری این کشور، دونالد رامسفلد وزیر دفاع سابق، کاندولیزا رایس مشاور امنیت ملی وقت دولت، پل ولفوویتز معاون وقت وزیر دفاع و سخنگویان وقت کاخ سفید در میان این مقامات هستند.

از جمله در آستانه جنگ عراق، دیک چنی معاون رییس جمهوری در ماه اوت سال 2002 صریحا اعلام کرد که هیچ شکی نیست که صدام حسین دارای سلاح های کشتار جمعی است. جورج بوش در ماه مه 2002 در گفتگو با تلویزیون لهستان اعلام کرد آمریکا سلاح کشتار جمعی در عراق یافته است.

با این همه این گزارش تنها سیاستمداران آمریکا را مقصر نمی داند و تاکید می کند که تاثیر این اظهار نظرها و تلاش ها برای آغاز یک جنگ توام با پوشش خبری روزانه رسانه ها، تاثیری چند برابر بر افکار عمومی داشته و اشاره می کند برخی روزنامه نگاران و یا حتی سازمان های رسانه ای در این فاصله اذعان کرده اند که پوشش خبریشان در دوره منتهی به جنگ به حد کافی موشکافانه و همراه با نقد نبوده است.

چارلز لوییس، نویسنده، استاد دانشگاه و بنیان گذار مرکز صداقت عمومی می گوید این گزارش صرفا نگاه به گذشته نیست و درسی برای آنچه امروز در سیاست آمریکا و سیاست خارجی آن می گذرد نیز دارد.

"نکته اصلی این است که افکارعمومی باید نسبت به آنها که قدرت را در کشور در دست دارند محتاط تر باشد و با تردید بیشتر نسبت به گذشته بنگرد. در عین حال در زمینه سیاست خارجی، آمریکا سابقه شروع جنگ بر اساس اطلاعات غلط را دارد و ما باید بدانیم که در آینده چگونه از اتفاقی مشابه جلوگیری کنیم. ما هنوز حقیقت را درباره انگیزه های اصلی و واقعی کاخ سفید از آغاز جنگ در عراق نمی دانیم".

چارلز لوییس معتقد است افکار عمومی آمریکا باید بداند که نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری این کشور در باره آغاز جنگ در عراق چگونه فکر می کنند و تنها موضع آنها در حل بحران فعلی عراق مهم نیست.

به گفته وی زمانی که حقیقت بیشتری درباره آنچه در روزهای پیش از جنگ عراق گذشته، از جمله با انتشار قریب الوقوع کتاب اسکات مکللن سخنگوی سابق کاخ سفید و یا انتشار نتیجه تحقیقات کمیته اطلاعات کنگره در بهار 2008 ، افکار عمومی آمریکا امکان بهتری برای قضاوت درباره آنچه حقیقت دارد خواهد یافت. مطالب مرتبط :ارزیابی اطلاعاتی آمریکا از وضع عراق

پنتاگون خواستار بودجه 190 میلیارد دلاری جنگ

سناتور وارنر خواستار خروج بخشی از نیروها از عراق

آمریکا: جنگ ستارگان یک گام به جلو

 چرا آمریکا از نوری مالکی ناراضی است

ملاضعیف یکی ازرهبران طالبان گفته است: 

 آمریکا کشت مواد مخدر را در افغانستان تشویق می کند

خبرگزاری صدای افغان : ملا عبدالسلام ضعیف آمریکا را عاملی برای تشویق کشت خشخاش در افغانستان دانست و گفت: مسئولیت کشت خشخاش و ترانزیت مواد مخدر بر عهده حکومت است که یا نمی خواهد یا نمی‌تواند آن را کنترل کند.

وی در مورد کشت قاچاق مواد مخدر تصریح کرد: تنها کشوری که برای مبارزه با مواد مخدر با ما همکاری می کرد ایران بود که تراکتور و کود شیمیایی آورد تا کشت مواد مخدر در افغانستان بند آید.

وی با بیان اینکه منتها آمریکایی‌ها نمی‌خواستند این کار انجام شود، افزود: آنها تشویق می‌کنند تا این پروسه را ادامه دهند و در داخل افغانستان تبلیغاتی را هم شروع کردند.

وی تاکید کرد: طالبان کشت و ترانزیت مواد مخدر نمی‌کند. مسئولیت آن به عهده حکومت است که یا نمی‌خواهد و یا نمی‌تواند آن را کنترل کند.

ضعیف اظهار داشت: طالبان پالسی (سیاستی) دارند و آن اینکه مشکل طالبان با مردم افغانستان نیست و کرزی نیز از جمله مردم افغانستان است بلکه مشکل ما با آمریکا، خارجی‌ها و اشغالگرانی است که به افغانستان آمدند و تا زمانی‌ که آنها در افغانستان باشند مردم ما را می کشند، وطن ما را خراب می کنند و فرهنگ خارجی را به کشور ما می‌آورند.

وی با اشاره به اینکه نه می توانند و نه کرزی صلاحیت دارد که با وی مذاکره کنند، ادامه داد: ما نه به کرزی و نه به کسان دیگر اعتماد می کنیم. کرزی در افغانستان کاری نکرد که بخواهد جواب دهد. خارجی‌ها کرزی را به افغانستان آوردند. کرزی یک حکیم نیست، حکم کند و .. کرزی محکوم است و با محکوم گپ زدن (مذاکره کردن) فایده ندارد. اعتماد هم نمی‌شود کرد.

آقای ضعیف با یادآوری اینکه کرزی چند وقت است که می‌خواهد با طالبان مذاکره کند اما آمریکا و ناتو این را رد کرده‌اند، گفت: آنها گفته‌اند هیچ کس نمی‌تواند با افرادی که در لیست سیاه باشند مذاکره کند.به کرزی گفته شد که به تلاشی (جستجو) خانه‌ها در افغانستان پایان دهد اما خارجی ها این را رد کردند.

سفیر سابق طالبان در پاکستان عنوان کرد: در اول که خارجی ها آمدند کرزی اعلام کرد که طالبان و سرانشان عفو هستند و هیچ کس متضرر نشده و دستگیر نمی شود و می‌توانند در خانه‌های خود باشند.

وی تصریح کرد: اما آمریکا بر سر مردم در افغانستان تجارت شروع کرده است. نظامیان و دیپلمات‌های طالبان به زندان رفته و هنوز هم در گوانتانامو هستند و کرزی نمی‌تواند در مورد آنها کاری انجام دهد. ما چطور می‌توانیم به او اعتماد کنیم. اصلا کرزی چه می‌تواند انجام دهد؟

ضعیف در پاسخ به این سؤال که مردم هم متقابلا نمی‌توانند به طالبان به خاطر آن دوره ‌رعب و وحشت و انجام عملیات‌های تروریستی اعتماد کنند و شما برای ایجاد این اعتماد چه خواهید کرد؟ اظهار داشت: یکی اعتماد است به خاطر حکومت کردن و یکی اعتماد است به خاطر صلح. برای حکومت کردن شاید مردم اعتماد نکنند اما برای صلح ضرورت است. مشکل است در این چیزی که شما ذکر کردید.

وی با بیان اینکه طالبان می گویند تا زمانی که خارجی‌ها در افغانستان باشند صلح نمی‌شود، ادامه داد: وقتی خارجی‌ها به افغانستان آمدند و کرزی آمد و این حکومت ایجاد شد مردم امیدوار شدند، اما خارجی‌ها در افغانستان چه کردند؟ همه اکثریت را از نظر خود انداختند و بر سر طالبان تجارت شروع کردند.

سفیر سابق طالبان در پاکستان با تاکید بر اینکه آمریکایی‌ها عفو کرده‌اند اما تجارت را نیز آغاز کردند، بیان کرد: طالبان به خاطر همین مجبور شدند از خود دفاع کنند. وقتی کسی به خانه شما می‌آید و شما را می‌برد به گوانتانامو و شکنجه می‌کند و خانه شما را متلاشی می‌کند، به سرزمین تو احترام و به قرآن احترام نمی گذارد، ما چه می‌توانیم انجام دهیم؟ ما نسبت به سیاست آمریکا در افغانستان عکس‌العمل نشان دادیم.

ضعیف با تاکید بر اینکه یک راه حل صلح باید پیدا شود اما این راه حل صلح با خارجی‌ها نمی‌شود، در خصوص اینکه حضور طالبان در افغانستان و فعالیت‌های آنها در این کشور به نفع آمریکایی‌ها و بهانه‌ای برای ادامه حضور آنها است، گفت: این نظر شما است. ما موافق نیستیم.آمریکا در دنیا بد نام شده و اقتصاد او روز به روز تحلیل می رود. مردم در دنیای اسلام نسبت به آن نفرت پیدا کردند و مردم آمریکا در دولت‌ها اسلامی نمی توانند تنها گشت و گذار و تجارت کنند.

وی افزود: آمریکا نمی‌خواهد جریانی که در عراق و افغانستان وجود دارد را ادامه دهد اما نمی‌تواند آن را کنترل کند.بعضی از دولت‌های همسایه نیز به دنبال شکست آمریکا هستند.(آریائی)